Özden Ocak, PhD – Yaklaşımım

Psikanalitik psikoterapi, zaman içinde farklı yönelimlerle gelişmiş, pratikleri dönüşmüş olsa da, temelinde insanın iç dünyasını anlamaya ve dönüştürmeye çalışan bir alan sunar. Kişinin belli duygulara, ilişki kalıplarına ya da içsel çatışmalara tekrar tekrar çekilmesi, çoğu zaman geçmişte anlamlandırılamamış yaşantıların bugüne sızmasıyla ilişkilidir. Terapi, bu örüntülerin görünür hale gelip işlenmesine ve yeni bir anlam kazanmasına alan açar. Bu anlamda terapiye başlamak için yaşamda büyük bir kriz yaşanması gerekmez. Kendi ruhsal örüntülerini, iç dünyasını ve ilişkisel dinamiklerini daha iyi tanımak isteyen herkes psikanalitik psikoterapi sürecine girebilir.

Kimi psikanalistlere göre yaşam yolculuğu bir göç hikâyesidir. İnsan önce anne kucağını, sonra çocukluğunu ve ergenliğini geride bırakır; yetişkin bir birey olma yolunda ilerler. Hayat bu yüzden bir yandan kaçınılmaz olarak kayıplarla ve yaslarla örülüdür. Bazı durumlarda, erken çocukluk döneminde yaşanan zorlanmalar, yetişkin hayatın beraberinde getirdiği kayıp, ayrılık, taşınma, boşanma, göç ve benzeri önemli dönüm noktalarında yeniden etkinleşebilir ve kişide depresyon, kaygı ya da değersizlik duygusu şeklinde ortaya çıkabilir. Psikanalitik psikoterapi, bugün yaşanan sorunları işte bu geçmişin ışığı altında; o gün anlamlandırılamamış olanları bugün işleyip anlamaya alan açarak ele alır.

Psikanalitik çalışmada geçmiş yalnızca anlatılmaz; terapötik ilişkinin içinde yeniden yaşanır ve sahnelenir. Bu tekrarların birlikte duyumsanıp düşünülmesiyle, kişinin iç dünyasını yeni anlatılar ve anlamlarla zenginleştirmesi ve dönüştürmesi mümkün olabilir. Tüm bunların ışığında kendi klinik pratiğimi, danışanların duygusal deneyimlerini birlikte ele alarak işleyebildiğimiz, ilişkisel ve dönüştürücü bir süreç olarak görüyorum. Bu yaklaşımla, böyle bir içsel yolculuğa çıkmak isteyen yetişkinlerle çalışıyor; onların içgörü kazanmalarına, değişim ve dönüşüm süreçlerine eşlik ediyorum.